Arjan Plaisier

About Arjan Plaisier

Uit de kerkenraadscommissie

Woensdag 20 september 2017 stond er weer een vergadering van de kerkenraadscommissie op de agenda. Daarin werd teruggekeken op zondag kerkproeverij. Overheersend was een positief gevoel. Het is een goede oefening geweest om zelf missionair te zijn en de stap te nemen mensen uit te nodigen, ook als dat niet altijd tot ‘resultaat’ heeft geleid. We willen het komende jaar weer een of twee momenten kiezen waarin we als gemeenteleden naar anderen gaan met de vraag: ‘ga je een keertje met me mee naar de kerkdienst’. De ervaring leert dat uitnodigen vraagt om ‘meerdere keren’.

Verder gaan we met de voorbereidingen beginnen voor de Fontein-inloop: het streven is de 2e zondag van november daar een eerste keer mee te beginnen. Een ander idee dat boven is komen drijven is die van een pop-up-kerk: kunnen we, samen met anderen, gedurende een maand een leegstaand winkelpand in een winkelstraat gebruiken voor een inloop voor de winkelende mens. Het zal nog moeten blijken of dit plan realistisch is.

Op een avond als deze kijken we ook even naar de cijfers. We zijn dankbaar voor de gaven van velen, ook materiële, en constateren dat het fijn zou zijn als er nog wat extra van die laatste gaven komen om te kunnen blijven doen wat we ons hebben voorgenomen. Daar komen we nog op terug. Wat betreft de ‘geestelijke’ gaven, we zijn blij dat velen zich met hart en ziel inzetten voor de kerk en het evangelie. We moeten wel bewaken dat er niet teveel lasten bij dezelfde personen komen te liggen. Omgekeerd, Samen en met velen dragen maakt blije mensen.

Vergadering kerkenraadscommissie 30 augustus

Op 30 augustus kwam de kerkenraadscommissie weer bijeen. Een belangrijk gespreksonderwerp was de ‘agenda’ voor het leven en werken van onze geloofsgemeenschap. Wat gaan we doen? Hoe gaan we met elkaar verder als gelovigen die elke zondag samenkomen en die willen groeien in geloof en dienstbaarheid? Hoe kunnen we missionaire gemeente zijn? Welke initiatieven horen daar voor het komende jaar bij? Dit alles is besproken ook met het oog op de gemeenteavond van 5 september. Daar willen we de plannen voorleggen en er met elkaar over in gesprek gaan. Zo hopen we te komen tot een gezamenlijke visie en zal het ook duidelijk worden welke bijdrage elk van ons aan ons leven als geloofsgemeenschap wil geven. Omdat we ook rekening te houden hebben met de financiële mogelijkheden, zijn ook de financiën aan de orde gekomen. Willen we onze begroting ‘halen’, dan is een extra inspanning in de komende maanden zeker nodig.

Vakantie ds. Arjan Plaisier

Ik ben vanwege vakantie niet bereikbaar van 8 tot 30 juli 2017. Omdat de bistro de Passarel sluit tot 14 augustus ben ik daar pas weer bereikbaar vanaf 21 augustus. In grandcafé ‘De Notaris’ ben ik vanaf 9 augustus weer te vinden (elke woensdag van 14.15 tot 15.45 uur).

Heidag kerkenraadscommissie

Op 16 juni 2017 kwam de kerkenraadscommissie bij elkaar op een zogenaamde heidag (een vervolg werd gegeven op 21 juni). Een goed moment om elkaar te spreken van hart tot hart en vreugde en zorg te wisselen als het gaat om de plaats die we innemen in De Fontein en de leiding die ons is toevertrouwd.

Hoofdonderdeel was de vraag naar onze missie. Die is tweeledig. Enerzijds is ze bedoeld een kerkelijk thuis te bieden aan hen die dit de afgelopen decennia niet in de wijkgemeenten van de Protestantse Gemeente Apeldoorn vonden. Een kerkelijk huis met een confessionele/orthodoxe verkondiging, en een evangelische en charismatische inslag. Anderzijds is ze missionaire gemeente en pioniersplek. In de uitwisseling was dankbaarheid te horen hoe de eerste missie gestalte heeft gekregen. We willen eraan meewerken ook in de toekomst in kwantiteit en kwaliteit van gemeente-zijn verder te groeien. Het jeugdwerk en de catechese heeft gestalte gekregen en er komt een drietal kringen bij elkaar. Als nieuwe aandachtspunten worden genoemd:

  • nu we groter worden, zullen we vormen moeten bedenken om elkaar te blijven kennen
  • organiseren van ‘eat and meet’ en een app: ‘ik drink koffie, wie drinkt ermee’
  • ‘zeven-weken vorming’: ik doe mee in een vorming van zeven achtereenvolgende weken.
  • iedereen is zeer welkom als nieuw lid, tegelijk eerlijk zijn over onze identiteit.

Wat betreft de tweede missie (missionaire gemeente/pioniersplek): die hoort echt bij de eerste. Jezus riep mensen en zond hen uit. Onze tweede missie heeft de volgende aspecten:

  1. we zijn geroepen mensen te leiden tot Christus.
  2. We werven mensen om deel van het lichaam van Christus, de gemeente, te worden.
  3. We willen mensen dienen in Christus’ naam.  

Als het gaat om doelgroepen beperken we ons niet tot één. Wel ligt een bijzondere focus bij jonge gezinnen ((groot)ouders en kinderen). Hiervoor willen we diverse middelen inzetten, waaronder die van de muziek (niet exclusief). Daarnaast willen we bezien hoe we onze jongeren, samen met die van andere kerken, kunnen dienen en samen met hen voor de kerk en de samenleving dienstbaar kunnen zijn.

Omdat de missie die van ons allen is, zal de aard van onze missie ook afhangen van de gaven en roeping die we als gemeenteleden hebben. Dat zal steeds opnieuw gepeild moeten worden. Daarbij beseffen we: niet in de veelheid van activiteiten maar in het meewerken met God vanuit de vreugde van het evangelie en de rust die God geeft, zal ons werk gezegend worden.

Voor de nabije toekomst zien we een viertal missionaire speerpunten/activiteiten.

  • In de eerste plaats het ontwikkelen van een Kristal-inloop, een laagdrempelig uurtje op de 2e zondag van de maand (zoals eerder met de Paasinloop is georganiseerd)
  • In de tweede plaats een buurtonderzoek in Zuidbroek (samen met andere kerken) om te bezien hoe we mensen in Christus’ naam kunnen dienen.
  • In de derde plaats de kerkproeverij van 17 september.
  • In de vierde plaats een kerstmusical, zoals ook vorig jaar heeft plaatsgevonden.

Terug naar de kerk?

Uit Engeland komen veel goede dingen, ook na de Brexit. Eén daarvan is een zogenaamde ‘back-to-church-sunday’. Wat hebben ze bedacht? Dat het goed is om één keer per jaar mensen persoonlijk uit te nodigen mee te gaan naar een kerkdienst. Engeland lijkt veel op Nederland. Ook daar veel mensen die ooit zijn afgehaakt van de kerk. Soms zomaar. En ja, ga dan maar weer een terug. Intussen is de drempel in je verbeelding huizenhoog geworden. Hoe doorbreek je die impasse. Doordat op een dag je van iemand die je goed kent een uitnodiging krijgt mee te gaan naar de kerk. Daar hebben ze in Engeland een speciale zondag voor uitgekozen: de ‘terug-naar-de kerk-zondag’.

Dat idee is over komen waaien en nu gaan we het dit jaar ook in Nederland doen. Hier is het vertaald als ‘kerkproeverij’. Tja, we zijn nu eenmaal een apart volkje. Breed in kerkelijk Nederland gaan we het doen: zo’n speciale zondag in september. En wij als Fontein gaan eraan meedoen. Natuurlijk. We zijn toch een missionaire gemeente!

We willen dus mensen een kans geven in te stappen. Gewoon, voor één keer, maar met de hoop dat dat een vervolg krijgt. Mensen die zijn afgehaakt. Of mensen die nieuwsgierig zijn en wel eens willen weten wat er achter die kerkdeuren gebeurt op zondag. We doen dat omdat we geloven dat het kan: weer intreden. Weer geraakt worden. Als mensen voor een dienst worden uitgenodigd en ze weten dat ze op die zondag niet de enige genodigden zullen zijn, maar dat het een speciale dienst voor gasten is, zal het waarschijnlijk ook gemakkelijker zijn de stap te doen.

De dienst zelf zal ´gewoon met een sprankeling´  zijn. Gewoon, want je moet wel een indruk geven van hoe het er normaliter aan toegaat. Maar wel met een sprankeling, want we willen er moet hopelijk zoveel gasten iets extra moois van maken.

Alleen: wij zijn dan wel aan zet. En daar kon nog wel eens een lelijke kink in de kabel zitten. Gaat u het doen, doe ook jij mee? Een aantal mensen uit je netwerk persoonlijk uitnodigen? Ik ben op een voorbereidingsdag geweest en daar kwam dit onderwerp ter sprake. Het blijkt dat wij kerkmensen goed zijn in het bedenken van bezwaren tegen zo’n idee. Ik ga ze niet noemen, dat kan iedereen zelf wel doen. Die bezwaren moet je niet wegdrukken. Je moet ze bespreekbaar maken. Om er dan wel over heen te komen.

De meeste kerken die meedoen zullen 10 september kiezen. Bij ons als Fontein komt een weekje later op 17 september beter uit. Denk er vast eens over na. We hebben het met elkaar nog wel over alle ´ja maars´. Maar ook over wie jij zou willen uitnodigen, vrienden, buren, kinderen, ouders, collega´s, enzovoorts. We komen erop terug. Dit is een vooraankondiging. Wordt vervolgd!

Kerkenraadscommissievergadering

Op 17 mei is de kerkenraadscommissie weer bij elkaar gekomen.

  • Blij zijn we dat we Jenine Bouwheer mochten begroeten die de gelederen van de kerkenraadscommissie is komen versterken. Haar aandachtsgebied is dat van de financiën.
  • Een belangrijk onderwerp van de vergadering was de bespreking van een doopnotitie, opgesteld door Chiel Egberts, Steven Lobregt en Arjan Plaisier. Wat is de zegen van de doop? Hoe mogen wij de gave van de doop ontvangen? En hoe zit het nu met de kinderdoop en de ‘doop op belijdenis’ (volwassendoop). Het stuk loopt uit op de dooppraktijk van de Fontein. Na de nodige opmerkingen en wat aanpassingen is het stuk vastgesteld. Te zijner tijd zal het op de website komen en zullen we als gemeente het gesprek erover aangaan (of beter: vervolgen, we hebben er immers al eerder over gesproken). Dat zal gebeuren door middel van een handreiking voor gesprek.
  • Ook hebben we stilgestaan bij onze missionaire roeping. Aan de hand van een missionaire update van Arjan Plaisier hebben we mogelijke hoofdlijnen voor missionaire activiteiten voor het komende seizoen besproken. Dit zal nog een vervolg krijgen op de ‘heidag’ van de kerkenraadscommissie die we op 16 juni zullen houden. We merkten een nieuw enthousiasme voor onze missionaire roeping en zullen uiteraard snel met onze plannen naar de gemeente komen. Nu vast een voorschot: op zondag 17 september doen we mee aan de landelijke actie ‘kerkproeverij’. Het is de bedoeling dat we als gemeenteleden voor die zondag persoonlijk mensen uit gaan nodigen. De dienst zelf zal ‘normaal met een sprankeling’  zijn: wel iets extra’s maar niet iets totaal anders dan we normaal doen. Wordt uiteraard vervolgd.

4 en 5 mei

Moet 5 mei elk jaar een vrije dag worden? Zeventig procent van de Nederlanders vindt van wel. Ik hoor daar ook bij. Laten we één keer per jaar beseffen dat we bevrijd zijn en laten we één keer per jaar onze vrijheid vieren. Daar mag de vlag voor uit. Vrijheid is een kostbaar goed. De wereld wordt er niet vrijer op. Denk alleen maar aan Turkije. Dus elk jaar een vrije dag voor de vrijheid. Vier uw vrijheid!

Misschien is het goed om ons dan ook af te vragen waarom we vrij zijn. Als het antwoord daarop is: om te doen waar we zelf zin in hebben, is dat wel erg plat. Het is geen eenvoudige vraag. Volgens mij moet je ervoor naar de kerk om daar het antwoord op te halen. Gelukkig kan dat. In een vrij land ben je vrij om naar de kerk te gaan en daar te horen waar vrijheid voor dient. Reken maar dat dictators nooit blij zijn met het vrije woord in een vrije kerk. Maar dictators worden ook in de kaart gespeeld als het vrije woord in de vrije kerk niet meer wordt gehoord. Als er geen belangstelling voor is of als het als een overbodigheid wordt gezien. Kijk er dan niet gek van op dat er ook zonder dictators onvrijheid komt. Eigenlijk is dit dus een stiekem pleidooi voor de zondag. Elke eerste dag van de week bevrijdingsdag. Dat laat onverlet dat je het ook een keer midden in de week moet vieren. Dus ben ik voor een vrije dag voor bevrijdingsdag. Ook zonder dat hang ik trouwens de vlag uit.

En wat te denken van de avond van 4 mei? Dodenherdenking. De vlag halfstok boven Nederland. Dat moet blijven, elk jaar. Als we niet meer de bloemen leggen op de graven van de gevallenen voor onze vrijheid, graven we ons eigen graf. We zijn dan besefloze en ondankbare mensen die rijp zijn voor de volgende bezetting. Vrijheid is met bloed gekocht. Wie van dat bloed niet weet, is innerlijk dood. Op 4 mei blijven we de doden eren die vielen voor onze  vrijheid. Zij stierven, jongeren en ouderen, en zijn veelal in vreemde bodem begraven. Zij brachten het grootste offer dat een mens kan geven: hun eigen leven.

Geen vrijheid zonder offers, geen vrijheid zonder bloed. Er zijn anderen geweest die iets hebben gedaan voor jou. Jouw wieg is betaald met het graf van een ander. Geen vrijheid zonder bloed. Als het goed is weten er als gelovigen in bijzonder mate van. Van een offer en van bloed en van een kruis. Ook dat gedenken we elke week. Elke zondag. Wie dat beseft, zal ook meer besef hebben voor de levens van anderen die iets weerspiegelen van wat Christus heeft gedaan. Daar word je stil van. Dat doen we dan ook met elkaar, twee minuten, elk jaar weer.

Paasfeest

Paasfeest volgt op 40 dagen ‘lijdenstijd’. Het volgt op een stille week. Het volgt op de Vrijdag van het kruis en de Zaterdag van het graf. Voor broeders en zusters in Egypte zal Pasen volgen op bloed en tranen. Twee bommen maakten in een kerk een einde aan het leven van jonge en oude mensen. Het huis van God werd eensklaps een bloedtempel. Het voorspel op Pasen en de Opstanding eindigde in een nachtmerrie van de dood. Koptische christenen als doelwit van agressie.

Het is niet het eerste bloed van broeders en zusters dat vloeit in onze tijd. Op de stranden van Libië gingen anderen geloofsgenoten hen voor. In landen als Pakistan, Iran, Soedan, Somalië en Noord-Korea betaalden velen met hun leven voor de trouw aan Christus. De haat van ISIS en verwante radicale moslimorganisaties  richt zich niet alleen op het Westen maar ook op ‘ongelovigen’, en onder hen nemen christenen een belangrijke plaats in. Het was voor christenen in uitgesproken moslimlanden altijd al balanceren maar in de meeste gevallen was een zekere speelruimte om te geloven en het geloof te belijden.  Die speelruimte is veelal kleiner geworden of zelfs helemaal verdwenen.

Onze gedachten gaan naar allen die het kruis van Christus dragen.  Wij denken aan hen in hun verdriet en rouw over geliefden die zijn omgekomen. We leven van afstand mee waar gevreesd wordt voor het leven van gewonden. Wij dragen hen op in onze gebeden. We weten ons één met hen. We laten ons aanspreken door hun geloofsmoed en trouw. We geloven dat ook het bloed van deze martelaren het zaad is van de kerk.

Iedereen die het evangelie onbevangen leest, weet dat het volgen van Jezus nooit goedkoop en vrijblijvend is. Dat het een clash kan betekenen met ‘de wereld’.  Er kunnen tijden zijn van ontspanning en vrede, van vrijheid en tolerantie. Die zijn kostbaar. We mogen erom bidden en we mogen ervoor danken. Maar ze zijn nooit vanzelfsprekend en ze blijven fragiel. Het kruis van Christus is niet opgelost in een blauwe blijde lucht maar blijft boven de horizon zweven. Het kan zomaar op je neerdalen. Voor Jezus ging die weg over de Via Dolorosa en hij heeft gezegd dat zijn volgelingen zijn weg zullen gaan.

Zo gaan we richting Pasen. Dat wordt niet afgeschaft door de ellende van deze wereld en het wordt niet opgeblazen door welke bom dan ook. Integendeel, het ‘breekt zelf door aarde en steen’. Pasen is onze enige hoop. Jezus Christus is gestorven en begraven en zelfs neergedaald naar de hel. Maar op de derde dag is Hij opgestaan. Hij die de onderkant van de wereld zag, is verhoogd tot hemelse glorie. Wij zijn niet bedoeld voor graf en dood. We horen bij God en zijn bedoeld voor het eeuwige leven. Er zijn vreselijke machten in deze wereld. Maar sterker dan allen is de liefde van Christus. Daarom zullen we het Paasfeest vieren, uitbundig en vrolijk.

Na de verkiezingen

De stemmen zijn geteld. Nederland heeft gekozen. Na alle debatten op scherpe toon (wie niet superspits en gehaaid is, is de loser) wordt het tijd voor een formatie. Het zal niet meevallen. Er zullen minimaal vier partijen nodig zijn voor een nieuw kabinet. Nadat de meeste partijleiders met veel verve hebben verkondigd dat de toekomst Nederland alleen bij hen veilig is, zullen ze nu met elkaar er iets van moeten maken. Partijen zijn wel belangrijk, maar regeren is weer wat anders. Een overheid moet op een gegeven moment aan het werk, met bezonnenheid en nuchterheid.

Democratie is volgens mij nog steeds het beste systeem. Maar nu moeten de kiezers weer even aan de kant. En als er straks weer een kabinet is dat aan de slag gaat, is dat er niet voor bedoeld om constant de kiezers tevreden te stellen. De overheid heeft een eigen verantwoordelijkheid, namelijk om met wijs beleid bij te dragen aan wat goed en rechtvaardig is. Dat lukt maar tot op zekere hoogte maar zo is het altijd geweest.  Bovendien: de politiek kan wel wat maar niet alles. ‘Alles is wel politiek, maar politiek is niet alles’. De politiek helpt een handje om het leven met elkaar in goede banen te leiden, maar dat is het dan ook. De samenleving is belangrijker dan de politiek. Hoe we met elkaar in dit land omgaan hangt af van de burgers zelf. Dat doen we met elkaar. De wereld van het samenleven, van de arbeid, van de waarden worden ons niet in een mandje thuisbezorgd door de politiek. Die maken we met elkaar.

We moeten dus niet teveel van de politiek verwachten. Die hebben we veel te groot gemaakt. Alsof jouw en mijn leven in hun hand ligt. Alsof politici heilsfiguren zijn. Gek eigenlijk, want we komen al eeuwen bedrogen uit, maar kennelijk is deze mythe niet door te prikken. Gelukkig kan de politiek je niet maken en zalig al helemaal niet. Als de overheid zorgt voor openbare orde en een schild is voor de zwakken doet we waar ze voor dient. Dat is al heel wat. Maar geluk ligt niet in de handen van de politiek.

Ik ben blij dat er meer is. Meer dan de politiek. En meer dan de samenleving. Er is te midden van de samenleving een  ‘samenleving in Jezus naam’.  Daar komt geen menselijke politiek aan te pas. Het is een samenleving die als een geschenk ons in de schoot valt. Daar leer je pas echt wat leven is. Je leert de bron ervan kennen. Je leert wat liefde is en wat het betekent elkaar lief te hebben.

Het geheim van deze samenleving is niet een of andere slimme politicus of strateeg. Het is ook niet een gelikt partijprogramma. Het geheim is Jezus. Hij wilde de minste van alle mensen zijn. Zonder verkiezingsretoriek is hij naar Golgotha gegaan.  Van Hem word je gelukkig. Van Hem leer je ook wat het betekent om samen te leven. Om elkaar te dienen met je liefde, je aandacht, je woorden, je geld. Als je weet van deze samenleving en deze verborgen Heer, kun je politiek best met een korreltje zout nemen. Zonder overigens te vergeten voor allen te bidden die in dit domein proberen het beste ervan te maken.